Atatürk, Son Balo: Vals & Zeybek
Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün vefatından 8 ay önce Bursa’da katıldığı balonun canlandırıldığı ‘Son Balo Vals ve Zeybek’ belgeselini izleme fırsatım oldu. Çok uzun uzun yazmak istiyorum şu anda, ama öyle sanıyorum ki kelimeler kifayetsiz kalacak. Izledikten sonra içime bir şey oturdu ve nedense gitmiyor…
Bu büyük yapımdan dolayı, Bursa Belediyesi başta olmak üzere gerçekten emeği geçen herkese, hatta izleyen ve izlettiren herkese de şimdiden teşekkürlerimi iletiyorum. Sümer Ezgü’ye ise zaten diyebilecek neredeyse hiçbir şey bulamadım. 8 yıllık bir hayal ve sonunda ortaya çıkan bu kadar güzel bir yapım… Seslendirme, oyun…
Önce yorumsuz video, sonra da fırsatım olursa metni yazmaya çalışacağım.
Atatürk, Son Balo: Vals & Zeybek from Ugur Aydogdu on Vimeo.
Metin:
2 Şubat 1938. Ölümünden sekiz ay önce…
Ölümünden sekiz ay önce Bursa Belediyesi’nce Atatürk’ün onuruna verilen son balodayız. Atatürk belki de bu baloya katılamayacak kadar hasta olmasına rağmen, Belediye’ye gidecek, yaşamla ölüm arasındaki o çizgide çok mutlu bir çizgi geçirecektir…
Biraz da hüzünlüdür.
Sarı zeybek aman,
Şu dağlara yaslanır aman,
Yağmur yağar silahları aman,
Islanır…Bir gün olur aman,
Deli gönül uslanır aman,
Eyvah olsun telli de doru aman,
Şanına…Eğil bir bak mor cepkenin efem,
Kanına…Her türlü yorucu hallerden sakınması gerektiği,daha bir hafta önce kendisine söylenen Atatürk, pistte hafif ve zarif hareketlerle vals yapıyordu. Herkes onun dansını seyretmeyi, dans etmeye tercih ediyordu.Bu etrafındakilerin her halinden belliydi. Soluklarını kesmiş,kıpırdamadan duruyorlardı. Gözlerini O’ndan, bilhassa ayaklarından ; yere ne zaman değdiği, yerden ne zaman ayrıldığı zor farkedilen ayaklarından ayıramıyorlardı.
Dört buçuk ay sonra yataktan çıkamayacak kadar hastalığı artacak olan Atatürk’ün, bu dansın ardından takatsiz koltuğa çökmesini bekleyenler öyle yanıldılar ki:
Orkestra Şefi Azerbaycanlı Mehmet’e yüksek sesle “ZEYBEK!” dedi.
Bir kahramanlık ayini başladı.Atatürk, modern dünyanın dansı valsten sonra, şimdi de “Bizim de mükemmel bir dansımız var!” dediği, cesaret, güç, gurur ve uyumun simgesi olan Zeybek oynuyordu.
Ona göre Zeybek, batının valsi gibi; her zaman kadınlarla oynanabilecek, bizim salon dansımızdı.
O efeler gibi savaşırcasına, adeta hastalığa meydan okurcasına oynarken; doktorunun endişesi gittikçe artmaktaydı. Bu onun oynadığı son zeybekti…
Yarım saattir salonun ortasında güreşen pehlivanları izlerken, kim bilir hangi zaferlerini düşünmüştü…
Saat 4 ü geçiyordu.. Teşekkür konuşmasından sonra izin istedi…
Karşı dağı aman,
Duman aldı bürüdü aman,
Üç yüz atlı, beş yüz yaya aman,
Yürüdü…Sarı Zeybek aman,
Şu cihanda biridir aman,
Eyvah olsun telli de doru aman,
Şanına…Eğil bir bak mor cepkenin efem,
Kanına….“Fakat bizim bir arabamız olacaktı… Yayan mı gideceğiz yoksa?” dedi. Takibe başlayan otomobil durunca, hemen içine girdi. Yaverine, “Ne güzel bir geceydi!” dedi…
Evet ATATÜRK…
NE GÜZEL BİR GECEYDİ!
Hala yorum yapamıyorum… Okuduğunuz ve izlediğiniz için tekrar teşekkürler.
O güzel geceleri, o büyük adamı anlatan başka eserler de görmek dileğiyle…
